BEYAZDAN KARANLIĞA BİR KIŞ GECESİ

Uzun zamandır beklenen kar nihayet gelmişti. Akşam olmuştu ama sanki aydınlık şehri terk etmek istemiyordu. Her bir kar tanesi gökte süzülüyor, bir ışık halesi gibi yerle buluşuyordu. Kar şehri aydınlatmakla kalmıyor; tüm çirkinlikleri de örtüyordu. Yamru yumru yollar, eğri büğrü kaldırımlar beyaz örtüyle kaplanıp güzelleşiyordu. Çöpler, kirli sokaklar, çirkin binalar da bu coşkuya kapılıp kötü görünümlerini beyaz bir makyajla gizliyorlardı. En görkemli manzara tek tük kalmış ağaçlardaydı. Baştan ayağa beyaz bir kürk giymiş gibiydiler. Rüzgarın dokunuşuyla hafifçe salınıyor, doğallığın asaletini zarifçe sergiliyorlardı. Şehir sanki beyaz bir gelinlik giymişti ve gerçekten sanki tüm varlıklar kendilerini bir düğün coşkusuna bırakmışlardı. 
Bu coşkuya insanlar da dâhil olmuştu. Küçük çocukların kahkahaları her zamanki gibi düğüne ayrı bir keyif katıyordu. Anne babalar, genç kızlar ve delikanlılar... Hepsi şehrin sevincini içlerinde hissediyordu.
Kardan ürken araçlar yollara çıkamamıştı. Belki de ilk defa sokaklar bu kadar geniş görünüyordu. Çocuklar oynarken arabalara dikkat etmek zorunda kalmıyor, caddelerde insanlar rahatça hareket edebiliyordu. Şehir tamamen gerçek sahiplerinin, insanların olmuştu. 
Hafif kızılımsı bir renge bürünen gökyüzü kar tanelerini beyazın en güzel tonuyla insanlarla buluşturuyordu. Kafayla, yüzle, elle temas eden kar taneleri soğuk bir ferahlıkla yürekleri ısıtıyordu. Ayakların altına sanki pamuklar serilmişti; kar, şehrin kirli, mat rengini tertemiz bir beyazlığa çevirmişti. Herkeste uzun zamandır hissedilmeyen huzur, sevinç karışımı bir his hakimdi ve dünya aniden bir masal alemine dönüşmüştü.
Bir baba ve oğul dışardaki coşkuyu fark edince daha fazla dayanamadılar; kendilerini sokaktaki curcunaya bıraktılar. Beyazlık onların da iç dünyasının kapısını açmıştı. Uzun zamandır yapmadıkları, yüreğe dokunan o baba oğul muhabbetine daldılar. Biraz ileride trafiğe çıkmaya cesaret eden nadir araçlardan birinin farı beyazın huzur veren rengini grileştirmişti. Baba oğul tam o aracın önünden geçerken bir cam şişe önlerine fırlatıldı. Baba şişeyi yoldan kaldırdı. O esnada şoför koltuğunda oturan genç “teşekkür ederim dayı, çok güzel bir iş yaptın” dedi. Derken arabadan bir şişe daha atıldı. Onu da oğul kaldırdı. Baba oğul yollarına devam etti, birkaç metre yürüdükten sonra bir ses daha duyuldu. Baba dönüp baktı, aynı yere bir şişe daha atılmıştı. 
Babanın içindeki o coşku havası bir anda yok oldu. Artık şehrin düğün gibi olan atmosferinden başka bir iklime geçmişti. Atılan şişeler ve gençlerin tavırlarını düşündü. Gençler saçı sakalı ağarmış olan adama çöplerini temizletmenin keyfini yaşıyorlardı. Belki üçüncü şişeyi de bu keyifli anı uzatmak için atmışlardı. Bir yanda incinen bir naiflik, diğer yanda sınırsız özgüvenle beslenen bir çürümüşlük…
O adamın yerden kaldırdığı şey sadece basit bir çöp değildi. Bir medeniyeti, insanlığı, o çocuğun dünyasını sırtlamıştı aslında. Her tarafı işgal etmiş kötü bir zihniyeti çöpe atmıştı. O gençler kokuşmuş bir zihniyetin yüzbinlerce örneğinden yalnızca birkaç tanesiydi. Alay ederek tüm insani değerleri ayaklar altına aldıklarının belki farkında bile değildiler. Baba insanlık tarihinde ve günümüzde devam eden o kadim döngüyü o an bütün çıplaklığıyla gördü: Dünyayı, insanlığı, inancı kirletenler ve temizlemeye çalışanlar. 
Baba uzun zamandır toplumsal çürümede sistemin çok etkili olduğuna inanıyor, insanları hep sistemin mağduru olarak düşünüyordu. Ama az önce gördüğü manzarada çürümenin failini tespit etti: Kendi kirliliğinden, içinde yaşadığı çöplükten ve pişkinlikten zevk alan insanlar. 
Sonra toplumun tamamına yakınının yozlaşmadan, değerlerin yok olmasından ve sürekli bir kötüye gidişten şikâyetçi olduklarını anımsadı. Aslında bu şikâyet; sadece yapılan bilinçsiz, alışılagelmiş birkaç laftan ibaretti. Biriyle karşılaştığın an “nasılsın” diye sorduğumuz gibi anlamsız bir cümleydi. Toplum yozlaşmayı ve kirli konforu çoktan benimsemişti. Şişenin yola atılması çok basit bir eylem, yoldan kaldırılması ise belki de enayilikti.
O hareket birbirimize olan hürmetimiz ve insan olma iddiamızın yok olmasıydı. Ve bu, her gün memleketin her yerinde tekrarlanan, artarak devam eden, değişik biçimlerde kendini gösteren bir felakete sürüklenişti.
Eğer bir toplum kendini kurtarmak istemiyorsa, içinde bulunduğu çürümeyi bir konfor alanı olarak kabullenmişse; hiçbir medeniyet, hiçbir inanç ve hiçbir anayasa o topluma yardım edemezdi. Baba o akşam bu en acı gerçeği gördü. Yozlaşma, yolsuzluk, değerlerin değersizleşmesi gibi büyük sorunlarımız vardı. Ama biz çürümüşlüğün içinde vicdanımızın sesini bastıran o alaycı tavırdan memnunduk. 
Bu tavır insanın kendi fiziksel ve düşünsel çöplüğünde yaşamaya alıştığı o karanlık umursamazlıktı. O şişe ise binlerce yıl inşa edilen insan fikrinin parçalanan cam kırıklarıydı. Pandora'nın kutusu çoktan açılmış, artık her şey manasını kaybetmişti. Eğer çürüme başlamışsa ona engel olmanın mümkün olmadığını düşünüyordu. Kar hala yağıyordu, her taraf bembeyazdı. Ama o şişe babanın yüreğindeki tüm aydınlığı yok edecek kadar güçlü bir karanlıktı.